Sunday, May 21, 2017

യാത്രാമൊഴി



ഡോ. ഹാൻസിന്റെ മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണിൽ ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ് കാഴ്ച മങ്ങിയിരുന്നു. വീണുപോകുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വേച്ചുവേച്ചാണ് കാത്തിരിപ്പുമുറിയിലെ കസേരയിലേക്കിരുന്നത്. സർക്കസ് കൂടാരത്തിനുള്ളിലെ മരണക്കിണറിനകത്തെന്നപോലെ ചുറ്റുമിരിക്കുന്നവർ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കറക്കത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ അസഹ്യതയോടെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു... 

ഡോ. ഹാൻസ് എന്തൊക്കെയാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ഓർമ്മയിൽ പരതി. മുൻപൊരിക്കൽ മുറിച്ചും കരിച്ചും കളഞ്ഞ അർബുദത്തിന്റെ നീരാളിക്കൈകൾ വീണ്ടും വളർന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മുലകളിൽ നിന്ന് അന്നനാളത്തിലേക്ക് നീണ്ടിരിക്കുന്നു. വളർന്നുവളർന്ന് തന്നെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കാനായിരിക്കുന്നു... !  അതിനിനി അധികനാളില്ല.... ! 

കൈയിൽ അനുഭവപ്പെട്ട സ്നേഹത്തലോടലിൽ കണ്ണു തുറന്നു. ജയ , അനിയത്തിയാണ്.... വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരി തൂവി അവൾ എന്റെ കവിളിൽ കൈ ചേർത്തു. അവൾ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്, അമ്മക്കസേരയിൽ പെട്ടെന്ന് കേറിയിരിക്കും, അമ്മത്തണുപ്പിൽ ചേർത്തുപിടിക്കും. എന്റെയുള്ളിലെ കുഞ്ഞ് ആ ചേർത്തുപിടിക്കലിൽ അലിഞ്ഞുനില്ക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം,  സങ്കടക്കടലിലെ തിരമാലകൾ ശാന്തമാകുമെന്നും... ! എന്റെ കവിളിൽ ചേർത്ത അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് ഉമ്മവെച്ച് ... ആ തണുപ്പിൽ ആശ്വസിച്ചങ്ങിനെ കുറച്ചു നേരംകൂടെ  ഇരുന്നു.... പിന്നെ അവളുടെ കൈയുടെ സ്നേഹബലത്തിൽ തൂങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു....

കാറിലിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാവരെയും കാണണം എന്നു തോന്നിയത്. എൻറെ കൂടപ്പിറപ്പുകൾ, കൂട്ടുകാർ , ബന്ധുക്കൾ ... എന്റെ ജീവിതവഴിയിൽ കൂടെ നടന്നവർ, പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നവർ ... എല്ലാവരെയും ഒരിക്കൽക്കൂടെ ഒന്ന് കാണാൻ.... എനിക്ക് നല്കിയ സ്നേഹത്തിന് , ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷത്തിന് നന്ദി പറയണമെന്ന് തോന്നിയത്.  അനിയത്തിയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും ഉത്സാഹം.... 

വീട്ടിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ വിളിക്കാനുള്ളവരുടെ ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കി. ആരെയും വിട്ടുപോയിട്ടില്ലെന്ന് വീണ്ടുംവീണ്ടും ഉറപ്പു വരുത്തി. വീട്ടിൽ എത്തിയപാടെ ഫോണിനു മുന്നിലേക്കു പോയ എന്നെ ജയ തടഞ്ഞില്ല. അവൾക്കും അറിയാമല്ലോ, എനിക്കിനി വെറുതെ കളയാൻ ഒരു നിമിഷംപോലുമില്ലെന്ന്...! 

ലിസ്റ്റിലെ എല്ലാവരെയും ഒറ്റയിരുപ്പിനുതന്നെ വിളിച്ചു. 'ഗുഡ് ബൈ പാർട്ടി ' എന്നു കേട്ടപ്പോൾ ചിലരൊക്കെ അസ്വസ്ഥരായെങ്കിലും 'സ്നേഹത്തോടെ യാത്രയാക്കാൻ വരൂ ...' എന്ന അപേക്ഷ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഓർമ്മയുടെ അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽനിന്ന് ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നതപ്പോഴാണ്. അജിത് - അജിയെന്ന് ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്ന കൂട്ടുകാരൻ. വെറുമൊരു കൂട്ടുകാരനല്ലായിരുന്നു അജിയെനിക്ക്. എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്ന, പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്ന കൂട്ടുകാരൻ...!   ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരുനാൾ അകന്നുപോയ ആ കൂട്ടുകാരനെ ഒന്നുകൂടെ  കാണണമെന്നും അജിയുടെ പാട്ടുകൾ കേട്ട് കണ്ണും മനസ്സും നിറയ്ക്കാനും തോന്നിയ മോഹം ജയയോട് പറഞ്ഞു. അജിയെ കണ്ടുപിടിക്കുന്ന കാര്യം അവൾ ഏറ്റെടുത്തു....

.....................................

'ഒരു വട്ടം കൂടിയെന്നോർമ്മകൾ മേയുന്ന 
തിരുമുറ്റത്തെത്തുവാൻ മോഹം.... ' 

പിന്നണിയിൽ യേശുദാസ് എന്റെ മനസ്സ് വിരുന്നുകാർക്കു മുന്നിൽ തുറന്നിട്ടു. ഓരോരുത്തരും അടുത്തു വന്ന് കൈ പിടിച്ച്, പഴയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുചിരിച്ചു... ഇടയ്ക്ക് ചിലരുടെ നിറയുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടില്ലെന്ന് അവഗണിച്ചു. എല്ലാവരോടും സന്തോഷമായി യാത്ര പറയണം. ഇന്നത്തെ ദിവസം, തന്റെ ബാല്യത്തിലൂടെയും കൗമാരയൗവനത്തിലൂടെയും ഒന്നോടിപ്പോയിവരണം. അന്നത്തെപ്പോലെ കളിതമാശകൾ പറഞ്ഞ്, കുസൃതികൾ ഓർത്തോർത്ത് മനസ്സു നിറയെ സന്തോഷിക്കണം.... കരയരുതെന്ന് പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അനുസരണക്കേട് കാട്ടി എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വിരുതെടുത്തു എന്റെ മനസ്സ്.

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കാണുമ്പോഴും അജിക്ക് വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. അന്നത്തെപ്പോലെതന്നെ ചിരിച്ച്, വർത്തമാനം പറഞ്ഞ്.... അവനങ്ങനെ നിന്നപ്പോഴും, എന്റെ അന്നത്തെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പാടിയപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണിലെ വികാരമെന്തെന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ എനിക്കു കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

'അരികിൽ നീയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്നു ഞാൻ
ഒരു മാത്ര  വെറുതെ നിനച്ചുപോയി....'

എന്നു പാടുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നത് എന്റെ തോന്നൽ മാത്രമായിരുന്നോ...? !

പാട്ടിനു ശേഷം അടുത്തു വന്ന അജിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു ,  ' പറയൂ, എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയത്? എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം...? "

എന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് , അതിൽ മൃദുവായി ഉമ്മ വെച്ച് അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നു കുറച്ചു നേരം ..... പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, " നീ മനുവിനെ പ്രണയിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ ദിവസമാണ് ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. നീയത് അറിയാതിരിക്കാനാണ് അകന്നുപോകേണ്ടിവന്നത്... " ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ കണ്ണോടിച്ച് അജി ചോദ്യഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.... "മനു...? "

ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ മറുപടിയൊതുക്കിയതിൽ അമ്പരന്ന് എന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച അജിയുടെ കൈകൾ വിറയ്കുന്നതും കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതും കാണാതിരിക്കാൻ ഇറുകെ പൂട്ടിയ എന്റെ കണ്ണിമകൾക്കു മീതെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ചുംബനം നല്‌കി അജി യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലി.....

ഗുഡ്ബൈ പാർട്ടിയിൽ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞ്, സന്തോഷങ്ങളുടെ ചില മുഹൂർത്തങ്ങൾ വീണ്ടുമറിഞ്ഞ് വേദനകളില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് പോകാൻ ഞാനും  തയ്യാറായിരിക്കുന്നു.... !!

ജീവിതമേ വിട...  !











Sunday, April 16, 2017

വേലിക്കെട്ടിനപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന വിഷു ആഘോഷങ്ങൾ

 ഗൾഫ് ഫോക്കസ് - ഏപ്രിൽ 2017ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് 


വിഷുവും ഗൃഹാതുരതയിൽ നിറയുന്ന ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ തന്നെയാണ് എനിക്ക്. വേലിക്കെട്ടിനപ്പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും മധുരം നിറയ്ക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ.... ! പട്ടുപാവാടയിൽ നിറയുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ ...! കൂട്ടുകൂടി പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കതയുടെ ഓർമ്മകൾ ...! 

തെക്കേലെ ബാലൻ മാമൻ രണ്ടു ദിവസം മുന്നേ വാങ്ങി വരുന്ന പടക്കങ്ങളിൽ തുടങ്ങുന്നു ഞങ്ങളുടെ വിഷു. ഗീത ചേച്ചിയോടും സന്തോഷ്‌ ചേട്ടനോടുമൊപ്പം ഞാനും അനിയന്മാരും കിഴക്കേതിലെ നാസറും സലീമിക്കായും സോഫിയും  പിന്നെ റീന, ജില്ലൻ, ജിസി, നൗഷാദ് അങ്ങിനെ കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തിന്റെ ഒരു നീണ്ട നിര തന്നെയുണ്ടാവും പടക്കം പൊട്ടിക്കാൻ....  

വിഷുത്തലേന്ന്, എല്ലാ വീട്ടിലും വൃത്തിയാക്കലും പറമ്പൊക്കെ അടിച്ചുവാരിക്കൂട്ടി തീയിടലും ഒക്കെയായി മുതിർന്നവർ തിരക്കിലാകും. അതിനിടയ്ക്ക് വേലിക്കൽ നിന്നുള്ള കുശലം പറച്ചിലും എന്നത്തേയും പോലെ തന്നെയുണ്ടാവും.  ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിൽ കണി വെക്കാനുള്ള കൊന്നപ്പൂ വിടരുന്നത് കിഴക്കേലെ മൂസാക്കാന്റെ വീട്ടിലാണ്. ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ എല്ലാരും കൂടിയാണ് ആ കൊന്നപ്പൂക്കളെ ശ്രദ്ധയോടെ പറിക്കുന്നതും  താഴെ വീഴാതെ സൂക്ഷിച്ച് ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിലെത്തിക്കുന്നതും..... മാങ്ങയും ചക്കയുമെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ പറമ്പിൽ നിന്നും പറിക്കും. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കൈതച്ചക്ക അഥവാ പൈനാപ്പിളും ഉണ്ടാവും.... 

രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതിരുന്നു പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് കൂട്ടായി നാട്ടുവിശേഷങ്ങളുമായി അച്ഛനമ്മമാരും ഉണ്ടാവും. ഇടയ്ക്ക് ഉറങ്ങിപ്പോയാലും രാവിലെ കണി കാണാൻ കൊണ്ടു പോകാൻ ഗീത ചേച്ചിയോ സന്തോഷ്‌ ചേട്ടനോ വരും. ആരാണാദ്യം കണി കാണുക എന്നായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ മത്സരം. അതിനായിട്ടാണ് രാത്രി ഉറക്കമൊഴിച്ചിരിക്കുന്നത്‌.  

കണി കാണുന്നത് , ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിലാണെങ്കിലും ഉച്ചയ്ക്ക് സദ്യ നന്ദിനിയുടെ വീട്ടിലാണ്. കുറെ വർഷങ്ങളായുള്ള പതിവ് അങ്ങിനെയാണ്. അപ്പൂപ്പന്റെ കാലത്തു മുതലുള്ള ശീലമാണത്. അന്നൊരിക്കൽ പള്ളിയിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്ന അപ്പൂപ്പൻ വിശന്നു തളർന്നിരുന്നു. തറവാടു വരെ നടക്കാനുള്ള ശേഷി പോലും ഇല്ലായിരുന്നുത്രേ. കടവിലെ ഞങ്ങളുടെ വീട് അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കടവിൽ തന്നെയുള്ള പ്രഭാകരന്റെ ചായക്കടയും വിഷു കാരണം അന്നു തുറന്നിരുന്നില്ല. അതിനടുത്തു തന്നെയായിരുന്നു നന്ദിനിയുടെ വീടും... അന്ന്, നന്ദിനിയുടെ അച്ഛൻ , അപ്പൂപ്പന്റെ വഞ്ചിക്കാരനായിരുന്നു. അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന അപ്പൂപ്പൻ വിശക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. അവർ ഉടനെ ഉണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം കൂട്ടി അപ്പൂപ്പന് ഊണു കൊടുത്തു. അന്ന്, അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞുത്രേ, എല്ലാ വിഷുവിനും ഉണ്ണാൻ വരുമെന്ന് ....! വെറുതെ പറഞ്ഞതാവും എന്നു കരുതി കാര്യമാക്കാതെ വിട്ടു നന്ദിനിയുടെ വീട്ടുകാർ. എന്നാൽ, അടുത്ത വർഷം അപ്പൂപ്പൻ ഉണ്ണാൻ ചെന്നപ്പോഴാണ് അവർ അന്തം വിട്ടു പോയതെന്ന് ലക്ഷിയമ്മ എപ്പോഴും പറയും. 

അപ്പൂപ്പന്റെ മരണ ശേഷമാണ് കടവിൽ വീടു വെക്കുന്നതും അമ്മൂമ്മയും മക്കളും അങ്ങോട്ടു താമസം മാറ്റുന്നതും.... ലക്ഷ്മിയമ്മയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മയുടെ സഹായി. കാലം കടന്നു പോകെ, മക്കളായ ഓമനയും നന്ദിനിയും വീട്ടിലെ സഹായികളായി മാറി. അപ്പോഴും അപ്പൂപ്പൻ തുടങ്ങി വെച്ച വിഷു ഊണ് മുടക്കിയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും വിഷുവിന്റെ ഊണ് നന്ദിനിയുടെ വീട്ടിൽത്തന്നെ.... 

വിഷുക്കാലം ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ കാപ്പ് (കെട്ട്, ചാല് എന്നൊക്കെ ചിലയിടങ്ങളിൽ പറയും ) കലക്കുന്ന സമയം കൂടിയാണ്. കൃഷിക്കു ശേഷം വയലുകളിൽ മീനും ചെമ്മീനും ഒക്കെ വളർത്തും. അവ ഇടയ്ക്കിടെ പിടിക്കുകയും വില്ക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യും. കാപ്പു കലക്കൽ എന്നത് , പണിക്കാർക്കായി കാപ്പ് വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതാണ്. നാട്ടുകാരും ഇതിൽ പങ്കു ചേരും. അന്ന് കിട്ടുന്നതെല്ലാം പിടിക്കുന്നവർക്കുള്ളതാണ്. കാപ്പുകലക്കൽ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ, അടുത്ത കൃഷിക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാണ്. ഇപ്പോൾ കൃഷിയില്ലെങ്കിലും കാപ്പ് ഉണ്ട്. കാപ്പ് കലക്കൽ ഒരു ഉത്സവം പോലെയാണ് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ.... 

പ്രവാസ ജീവിതത്തിൽ എനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്നത്, കണിക്കൊന്നയുടെ മഞ്ഞൾപ്രസാദം മാത്രമല്ല, ബാലൻ മാമന്റെ വീട്ടിലെ വിഷുക്കണിയും മൈഥിലിമാമി തരുന്ന വിഷുക്കട്ടയുടെ മാധുര്യവും നന്ദിനിയുടെ വീട്ടിലെ ഊണിന്റെ സ്നേഹവും അയൽവക്ക സാഹോദര്യത്തിന്റെ നൈർമല്യവും  എല്ലാമെല്ലാമാണ്. 

     
കാനഡയിലെ ഫ്ലാറ്റിലിരുന്ന്, വ്യർത്ഥമെന്നറിഞ്ഞും ഞാനെന്റെ ബാല്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കൊതിക്കുന്നു. ഒരുമയുടെയും സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെയും നല്ല നാളുകൾ ഇനിയുമുണ്ടാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ .... 

എന്നു വെച്ച് കാനഡയിൽ വിഷു ഇല്ലാന്നല്ല കേട്ടോ... ഇവിടെ വിഷു ആഘോഷിക്കാൻ ആഴ്ചയവസാനമാകാൻ കാത്തിരിക്കണം. അതു ചിലപ്പോൾ വിഷുവിന് മുൻപേയും ആകും. ഗ്രേറ്റർ റ്റൊറന്റോ ഏരിയയിലെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമായ ഞങ്ങളുടെ മിസ്സിസാഗയിൽ പോലും ഒരുപാട് മലയാളി സംഘടനകൾ ഉണ്ട്. എല്ലായിടത്തും ഓടി നടന്ന് സദ്യ കഴിക്കേണ്ടത് ഒരേ ആളുകൾ തന്നെയല്ലേ.... അപ്പൊ പല പല ദിവസങ്ങളിലായി വിഷു ആഘോഷിക്കും ഞങ്ങൾ. പ്രധാനമായും സദ്യയാണ്. പിന്നെ, കുട്ടികളുടെ കലാപരിപാടികളും... ഞങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ കുട്ടികളും ഓടിയോടി വിഷമിക്കും, എല്ലായിടത്തും പരിപാടി നടത്തേണ്ടതും ഒരേ കുട്ടികൾ തന്നെയാണല്ലോ...  ! മിസ്സിസ്സാഗയിൽ മാത്രമല്ല ട്ടോ, അടുത്തുള്ള മറ്റു നഗരങ്ങളിലും ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് അവസ്ഥ... അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടിയോടി, സദ്യ കഴിച്ചു കഴിച്ചു മലയാളികൾ ക്ഷീണിക്കും.... 

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും വിഷുവും ഓണവുമൊക്കെ എന്നും ഗൃഹാതുരതയുടെ നാളുകളാണ്. അലമാരിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ മാറ്റി വെച്ചിരിക്കുന്ന സെറ്റ് സാരി, മുണ്ടും ഷർട്ടും പട്ടുപാവാട തുടങ്ങിയവ പുറത്തെടുക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ കൂടിയാണിത്. അവ നഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കാറുണ്ട് , ഞങ്ങൾ കാനഡ മലയാളികൾ... ! പേപ്പർ ഇലയിലെ സദ്യയും പേപ്പർ കപ്പിലെ പായസവും കഴിച്ച് നാട്ടിലെ വിഷു ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങിത്താഴും. പിന്നെയോ, അറുപതുകളിലെയും എഴുപതുകളിലെയും കുടിയേറ്റക്കാരായ മലയാളികൾ പറയുന്നത് കേട്ട്,   ഇതെങ്കിലും കിട്ടുന്നല്ലോ എന്നാശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും. അന്നൊക്കെ വാഴയിലയിലെ സദ്യയൊന്നും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇല്ലായിരുന്നെന്നും  ഒരുപിടി കുത്തരിച്ചോറ് കിട്ടിയെങ്കിൽ എന്നു കൊതിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പഴയ തലമുറയിലെ ആൾക്കാർ പറയുന്നു.


എവിടെയെങ്കിലും ആരെങ്കിലും മലയാളം പറയുന്നതു കേട്ടാൽ, ഓടിച്ചെന്ന് കൂട്ടുകൂടുന്ന ഒരു തലമുറയും മലയാളം കേട്ടാൽ അവിടെ നിന്നും മാറിപ്പോകുന്ന തലമുറയും ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നുവത്രെ. അതു കഴിഞ്ഞ് എവിടെത്തിരിഞ്ഞാലും മലയാളിയെ കാണുന്ന കേൾക്കുന്ന തലമുറയായി ഇപ്പോൾ... മലയാളി സംഘടനകളും മലയാളി ഹോട്ടലുകളും കടകളുമൊക്കെ ധാരാളമായി. എന്നിട്ടും കണക്കെടുപ്പിൽ ഇങ്ങിനെയൊരു ഭാഷയും അതു സംസാരിക്കുന്ന ആളുകളും ഇവിടെയില്ല. തമിഴ്, തെലുങ്ക്, പഞ്ചാബി, ഗുജറാത്തി, ബംഗാളി, ഒറിയ തുടങ്ങിയ ഇതര ഭാഷകളും ആളുകളും ഇവിടുത്തെ കണക്കെടുപ്പിലുണ്ട്. എന്നാണാവോ എന്റെ മാതൃഭാഷ 'മലയാളം' ആണെന്ന് മലയാളികൾ സമ്മതിക്കുന്നത്  ... !!

വ്യക്തിപരമായി വിഷു, എന്റെ മോളുടെ ജന്മദിനം കൂടിയാണ് ... അതിനാൽ വിഷുവിന് വീട്ടിൽ സദ്യയുണ്ടാക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. മോളുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം പതിനഞ്ചു കൂട്ടമോ പത്തൊമ്പതു കൂട്ടമോ കറികളും ഒന്നോ രണ്ടോ പായസവുമൊക്കെയായി... അന്നത്തെ മെനു മോളുടെ ഇഷ്ടത്തിനാണ്.... അതിനാൽ, ഒരു ലീവ് വിഷു ദിവസത്തിനായി മാറ്റി വെക്കും. വിഷു മാത്രം ആ ദിവസം തന്നെ ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യും.

ദുഖവെള്ളിയും ഈസ്റ്ററുമൊക്കെ ചേർന്ന  'ലോങ്ങ് വീക്കെൻഡിലാണ് ഇത്തവണ  വിഷു. എല്ലാ വായനക്കാർക്കും വിഷു - ഈസ്റ്റർ ആശംസകൾ... !










Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...